SOZAiT:
portal organizacji pozarządowej

Koleje zabytkowe z Indonezji.


Hey Mister, Mister


Tym indonezyjskim zawołaniem, które usłyszcie wszędzie i zawsze podczas podróży przez ten kraj, witam Cie drogi Internauto.
Ambarawa Indonezja kolej zebata Podczas swojej podróży po całej Jawie, a także Sumatrze miałem okazje przekonać się iż postrzegany przez nas kraj jako niecywilizowany lecz bogaty w atrakcje i ciekawe miejsca przyrodnicze cechuje się również licznymi obiektami zabytkowymi i muzeami z dziedziny techniki. To bardzo ciekawe odkrycie w tak ″nietechnicznym″ kraju. Można by zadać pytanie skąd u nich takie zamiłowanie do techniki? Odpowiedź jest bardzo prosta wystarczy popatrzeć na fotografie, które zmieściłem w tym artykule. Ambarawa Indonezja kolej zebata Wszystko co przez długie lata służyło i pracowało ciężko dla zaspokojenie codziennych potrzeb transportowych przy jednoczesnym braku gwałtownych i nieprzemyślanych rewolucji technicznych pracuje teraz ciężko na swoje utrzymanie jako eksponat muzealny. Pierwszym przykładem będzie Ambarawa, gdyż oprócz wąskiego rozstawu szyn jaki obowiązuje w całej Indonezji jest profil trasy, który wymaga na większej części zastosowania tzw. Zębatki, czyli trzeciej czyny umieszczonej po środku i ukształtowanej w formie drabinki od której parowóz odpycha się dodatkowym kołem zębatym umocowanym pomiędzy kołami normalnymi. Ambarawa Indonezja kolej zebata Parowozy te są szczególne technicznie, gdyż posiadają cztery, a nie dwa jak w klasycznym parowozie silniki parowe. Dwa są specjalnie wydzielone do napędu koła zębatego. Ambarawa Indonezja kolej zebata Wszystkie parowozy, a dokładknie większa większość wyprodukowana była w Niemczech, kraju który w pewnym czasie produkował najlepsze lokomotywy parowe na świecie. Wiele rozwiązań zostało zakupione np. przez polskę w formie licencji i produkowane przez Fablok, H.Cegielski. Trasa zaczyna się przy lokomotywowni, ale Ambarawa posiada duży dworzec kolejowy, który zaadaptowano jako muzeum parowozów sprowadzonych z całego kraju! Foto6 Ambarawa Indonezja kolej zebata
W Ambarawie trzecią środkową zębatą szynę wykorzystują nie tylko pociągi do zwiększenia przyczepności, ale także lokalna młodzież o czym mogłem się przekonać zaproszony do wspólnego zjazdu na ślizgaczu. Ambarawa Indonezja kolej zebata Powiem, że frajda niesamowita, chyba widać to po mnie na fotografii!?! Rodzice tych dzieci wykorzystują to do transportu surowców, a po pracy dzieciaki szaleją mając namiastkę jazdy na sankach w tym kraju w którym śnieg nigdy nie padał.


Kolejną ciekawostką jest kolej leśna w Cepu.


Muzealnicy i kustosze tego skansenu starali się zachować oprócz wagoników osobowych typowe wagoniki towarowe, które służyły do zwożenia drewna i innych materiałów. Cepu Indonezja kolej leśna Najczęściej na życzenie klientów – turystów – uruchamia się właśnie pociągi z wagonikami towarowymi na które udało mi się załapać. Podróż przez dżunglę na wagonie platforma pozwala lepiej przyjrzeć się przyrodzie, a także dostarcza ciekawych przygód, no i ten wiatr na twarzy, odgłos i zapach parowozu. Cepu Indonezja kolej leśna Fotografie przedstawiają zdjęcia zrobione na trasie, gdyż organizatorzy dbają o to by nie tylko czerpać atrakcję z przejazdu, ale także zatrzymać się i umożliwić turystą udokumentowanie fotograficznie swoich voyage. Klient nasz Pan!




Nie da się przegapić również historycznej kolei z Solo do Wonogiri.


Solo Wonogiri Indonezja kolej parowa Solo Wonogiri Indonezja kolej parowa Jest to chyba najbardziej popularny punkt turystyczny, o którym możemy przeczytać zaraz po zajęciu miejsca w samolotach linii Garuda Indosia, chyba najlepszego operatora, tym kraju, którego miałem już okazje sprawdzić w przelotach Dżakarty do Denpasar Bali, z Samarang do Dżakarty i z Dżakarty do Paddang. Kolej ta uruchamiana jest na chyba wszystkie okazje i święta w tym mieście Solo, jednak najciekawsze w niej oprócz tego iż swoje kursy wykonuje Parowozem z zabytkowymi wagonikami jest fakt iż przejeżdża jak tramwaj po ruchliwych ulicach miasta pozwalając jednocześnie je zwiedzić, zobaczyć.
Ambarawa Indonezja kolej zebata Ambarawa Indonezja kolej zebata Po przejechaniu przez miasto linia ta idzie już jak klasyczna typowa przejeżdżając ciasno przez zabudowy wiosek, pokonując liczne wiadukty o konstrukcji metalowej.

Podsumowując w skrócie Jave.


Ambarawa Indonezja kolej zebata … muszę jednoznacznie stwierdzić, że dostęp do taniego drewna sprawia, iż praktycznie wszystkie zakłady wytwórcze, a konkretnie cukrownie bo ich tam jest najwięcej opalane są drewnem, a tym samym maszyny napędzane parą od najmniejszych pomp do dużych młynów, które wyciskają melasą z czciny cukrowej. Cukrownie te znając swój potencjał turystyczny udostępniają turystą swoją przestrzeń i maszyny do fotografowania i filmowania za nie wielką opłatą. Można w ten sposób zdokumentować fotograficznie proces produkcji cukru od Situbondo cukrowni PG Asembagus, PG Olean dalej PG Semboro, PG Merican PG Pagottan, PG Karnigoro, PG Rejosari, PG Tasi Madu, PG Purwodadi, PG Soedhomo, PG Sragi, PG Sumberharjo, PG Pangkah, PG Jatibarang. Przykładowe zdjęcie z fabryk cukru czyli Pabrik Gula nr 13.
Ambarawa Indonezja kolej zebata Ambarawa Indonezja kolej zebata Najciekawszą cukrownią dla turysty może być PG Tasi Madu, która zorganizowała park dla mieszkańców i pracowników. W parku tym jest wiele atrakcji począwszy od zazielenionych alejek z kwiatostanami po zabytkowe pojazdy jak walec parowy i mały ogród zoologiczny. Zdjęcia 14 i 15.

Na koniec artykułu zestawiam jeszcze krótką relację z Sawahlunto na Sumatrze.


…miejscowości nie daleko Paddang w którym było trzęsienie ziemi i tsunami. Kolejka ta zaczyna w bardzo małej mieścinie Sawahlunto jednak jak możemy się przekonać stanowi ona jedyną atrakcję turystyczną oprócz wspaniałej przyrody i szlaków turystyki przyrodniczej. Organizatorzy skansenu sprowadzili specjalnie parowóz z Ambarawy, gdyż ten który był wcześniej uległ uszkodzeniu i nie można było już prowadzić nim ruchu. Wysiłek z sprowadzeniem tej lokomotywy był ogromny, gdyż musiała ona przejechać na platformie prawie całą Jave do portu, a z tamtąd statkiem do portu Padang, gdzie kontynuowała podróż przez połowę Sumatry. Sawahlunto Paddang kolej parowa Sawahlunto Paddang kolej parowa
Sawahlunto Paddang kolej parowa
Pewnie zadacie sobie pytanie po co te koszta?
Pewnie ktoś sobie zapyta, po co im te muzea, kto to sfinansował?
ktoś doda im się opłaci bo oni już mają turystykę, a nasz kraj z tego nie słynie!
A czy ktoś zadał sobie pytanie jak zapracowali sobie na turystów?, Chyba nie dżunglą bo tych na świecie jest dużo i bliżej, ocean, też jest bliżej.
Po prostu wykorzystują każdego dnia wszystko co mają pod ręką do budowy własnego szczęścia, i cierpliwie czekają na zyski wiedząc, że od chwili wybudowania muzeum trzeba trochę poczekać na pierwszych zwiedzających. Więc inwestują i buduję coraz nowsze muzea, a informacje po świecie same się rozchodzą.
często spotyka się w Polsce, że otwarty bar, restauracja czy pub już po trzech miesiącach był zamknięty na wszystkie spusty. To odpowiedź na pytania powyżej, jeśli w mniemaniu polaka coś nie zwraca się szybko, natychmiast, lub nie wskazuje w pierwszych dniach to na pewno nie będzie w przyszłości. Musimy już teraz pomyśleć o przyszłości w naszych miastach i o tym co będziemy robić, gdy przemysł stanie, huta żywicielka, zakład pracy, kopalnia? Może zrobić z nich muzeum, obok hotel, restauracje i rozproszyć ludzi, którzy stali przy taśmie produkcyjnej do obsługi zaplecza turystycznego? Cierpliwości, pokory, spokoju i wytrwałości w naszym życiu i działaniach, a zyski same się pojawią! Turystyka od zawsze była dobrym businesem, nie tylko Disnayland, Legoland itp., ale także ta oparta na naturalnych zasobach i bogactwach danego regionu eksponowanych w ich naturalnym miejscu i scenerii.

autor Tomasz Makosz